Het was donderdag, een stralende dag waarin geen druppeltje viel. Het was tevens de vierde en één na laatste BAGgerdag. Maar voordat ik wat ga vertellen over die ene donderdag geef ik eerst wat informatie over BAGger.
Informatie over BAGger
De BAGgerweek is een week waarin de leerlingen wat leren op het gebied van biologie, aardrijkskunde, tekenen en scheikunde. Biologie en Aardrijkskunde vormen de B en de A van BAGger. De G was van geschiedenis, maar dit vak is geschrapt uit het programma. De BAGgerweek wordt al twintig jaar georganiseerd op dezelfde locatie, een boerderij uit de negentiende eeuw die staat in Schoonrewoerd, vlakbij de wiel van Bassa.
Bij elk vak werden er 's ochtends dingen verteld en waargenomen. Later werd deze informatie dan verwerkt in een poster, die aan het eind van de middag becijferd werd.
Donderdag met 's middags wat gedonder
Weer terug naar donderdag. Donderdag had mijn groepje Chemie (scheikunde dus). Vroeg in de ochtend werd ons uitgelegd wat we die dag allemaal gingen doen. Eerst moesten we twee locaties uitzoeken om de waterkwaliteit ervan te bepalen. Wij kozen voor een slootje vlakbij de wiel (in de boomgaard) en de wiel zelf. Toen we er op uitgingen om vier watermonsters (per sloot één monster zonder en één monster met zuurstof) en wat factoren van het water te bepalen, kwamen we de conciërge van de school tegen. Hij vroeg ons of hij foto's mocht maken van wat wij gingen doen. Eerst gingen we naar de wiel. Helaas was niemand er ingevallen, maar toch hebben we erg moeten lachen om de manoeuvres die we moesten uithalen om de factoren te bepalen. Daarna gingen we naar de sloot. Hier zat veel kroos in en het water was erg modderig en troebel. Bovendien kon je hier nog lastiger bij het water dan bij de wiel, maar desondanks was het gelukt. Helaas wel met de nodige brandnetels.
Daarna mochten we, na een hectische ochtend, even pauze nemen. Maar niet voor lang.
We gingen namelijk verschillende proefjes doen waarbij ieder groepslid één factor moest bepalen. De groep werd dus opgesplitst. Ik deed 'waterhardheid'. Ik moest bepalen wat de concentralie calcium was bij een bepaalde hoeveelheid toegevoegde groene zeep (de indicator, waardoor de oplossing ging schuimen). Ook moest ik gedestilleerd water toevoegen aan de oplossing. Het toevoegen van de groene zeep ging helemaal fout: ik heb twee keer te veel groene zeep er bij gedaan (de schuimlaag moest 2 cm zijn), één keer ben ik vergeten te kijken wat de beginstand van het buret met groene zeep was en één keer zat er te weinig groene zeep in het buret. Hierdoor moest ik telkens opnieuw beginnen met deze meting (de meting die ik inmiddels 'de beroemde en beruchte meting 5' heb genoemd) en moest mijn collega, die al klaar was, meting 6 doen. Van tevoren was afgesproken dat ik deze meting zou doen.
Zelfs toen het was gelukt om 'de beroemde en beruchte meting 5' succesvol af te ronden, had ik er nog geen goed gevoel over. Het was voor de ogen van de TOA en enkele derde klassers gebleken dat ik niet handig ben. Nou ja, ik heb ze wel, maar er een practicum mee uitvoeren... nee, dat gaat niet.
Gelukkig was het practicum afgelopen. Nu ging ik, met prikkelende handen van de groene zeep, eten en natuurlijk ook wel lachen om mijn onhandigheid.
Posters (gelukt en mislukt)
's Middags gingen we een kladposter maken. Het had de titel: 'Kroos aan mijn jas, modder aan mijn voet, is de waterkwaliteit wel goed?'. We schreven de hele middag teksten en maakten illustraties om de poster er beter uit te laten zien. Toen we klaar waren, lieten we de poster aan de scheikundedocent zien. Zij vond dat het een heel leuke titel had, dat de informatie erg volledig was (we hadden dus te veel informatie) en dat we de conclusie en de resultaten om hadden moeten wisselen. Ook hadden we bij de resultaten, die verwerkt waren in een tabel, een legenda moeten gebruiken, in plaats van alles er onder te schrijven. De scheikundedocent twijfelde of ze een 7,5 of een 8 moest geven. Uiteindelijk koos ze voor een 7,8. Hiermee hadden we ons hoogste cijfer van de BAGgerweek gehaald en dus waren we zeer tevreden.
Voor de BAGgerpresentatieavond moesten we een kladposter uitkiezen om daar vervolgens een netposter van te maken. Dit ging helemaal mis, dus ik zwijg hierover. Soms is zwijgen namelijk een betere optie dan spreken, want het spreekwoord luidt: Spreken is zilver, zwijgen is goud.
We gingen namelijk verschillende proefjes doen waarbij ieder groepslid één factor moest bepalen. De groep werd dus opgesplitst. Ik deed 'waterhardheid'. Ik moest bepalen wat de concentralie calcium was bij een bepaalde hoeveelheid toegevoegde groene zeep (de indicator, waardoor de oplossing ging schuimen). Ook moest ik gedestilleerd water toevoegen aan de oplossing. Het toevoegen van de groene zeep ging helemaal fout: ik heb twee keer te veel groene zeep er bij gedaan (de schuimlaag moest 2 cm zijn), één keer ben ik vergeten te kijken wat de beginstand van het buret met groene zeep was en één keer zat er te weinig groene zeep in het buret. Hierdoor moest ik telkens opnieuw beginnen met deze meting (de meting die ik inmiddels 'de beroemde en beruchte meting 5' heb genoemd) en moest mijn collega, die al klaar was, meting 6 doen. Van tevoren was afgesproken dat ik deze meting zou doen.
Zelfs toen het was gelukt om 'de beroemde en beruchte meting 5' succesvol af te ronden, had ik er nog geen goed gevoel over. Het was voor de ogen van de TOA en enkele derde klassers gebleken dat ik niet handig ben. Nou ja, ik heb ze wel, maar er een practicum mee uitvoeren... nee, dat gaat niet.
Gelukkig was het practicum afgelopen. Nu ging ik, met prikkelende handen van de groene zeep, eten en natuurlijk ook wel lachen om mijn onhandigheid.
Posters (gelukt en mislukt)
's Middags gingen we een kladposter maken. Het had de titel: 'Kroos aan mijn jas, modder aan mijn voet, is de waterkwaliteit wel goed?'. We schreven de hele middag teksten en maakten illustraties om de poster er beter uit te laten zien. Toen we klaar waren, lieten we de poster aan de scheikundedocent zien. Zij vond dat het een heel leuke titel had, dat de informatie erg volledig was (we hadden dus te veel informatie) en dat we de conclusie en de resultaten om hadden moeten wisselen. Ook hadden we bij de resultaten, die verwerkt waren in een tabel, een legenda moeten gebruiken, in plaats van alles er onder te schrijven. De scheikundedocent twijfelde of ze een 7,5 of een 8 moest geven. Uiteindelijk koos ze voor een 7,8. Hiermee hadden we ons hoogste cijfer van de BAGgerweek gehaald en dus waren we zeer tevreden.
Voor de BAGgerpresentatieavond moesten we een kladposter uitkiezen om daar vervolgens een netposter van te maken. Dit ging helemaal mis, dus ik zwijg hierover. Soms is zwijgen namelijk een betere optie dan spreken, want het spreekwoord luidt: Spreken is zilver, zwijgen is goud.
